binalar


iç çeker gecenin karanlığında
rüzgarın uğultusunda
yol alır aklı
başlayan gecede
gözleri izler teker teker
yanıp sönen ışıkları binaların
hepsini birer göz kabul eder
şu dünyaya bakan pencerelerden

gizlenir düşler ardında
koyu mavi arkasında
parlayan yıldızlar ve
derinleşen uykular
hepsi akar gider birer birer
nereden geldiği bilinmeyen
sonsuz rüyalar ve başka diyarlar
şu dünyaya bakar pencerelerden

hayal eder kaybolur gider
sessizliğin sesinde
açar kollarını bulur yollarını